Κείμενο του Γιώργου Μοναστηριώτη, με αφορμή τη δολοφονική επίθεση στο ΑΤ Αγίας Παρασκευής. Δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία στις 06.11.2009 και το προσυπογράφουμε πλήρως.

Είτε προέρχονται από τον νετσαγεφικό αναρχισμό, είτε από την γκεβαρική αριστερά, η μέθοδος του εκτελεστικού αποσπάσματος εμπνευσμένη από τα τάγματα εφόδου, αποδεικνύει για άλλη μια φορά πως τα άκρα συναντώνται και πως ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, αλλά τα μέσα αργά ή γρήγορα αποκαλύπτουν τον σκοπό.
Ο μαύρος και ο κόκκινος φασισμός που συμπορεύτηκαν στη διάρκεια του 20ού αιώνα είχαν κοινή ιδεολογική αναφορά, την εναντίωσή τους απέναντι στη δημοκρατία και στα ανθρώπινα δικαιώματα ως αστικά κατασκευάσματα που σκοπό έχουν να παραπλανήσουν και να αποπροσανατολίσουν τον λαό. Οι νετσαγεφικές/μουσολινικές πρακτικές που χρησιμοποιούν οι τρομοκράτες δεν χωρά αμφιβολία ότι ωθούνται από εξολοθρευτικές τάσεις που μας δίνουν το δικαίωμα να μιλήσουμε από τα σπάργανά τους ότι οδηγούν σε έναν νέο ολοκληρωτισμό. Οι επαναστατικές ακροαριστερές σέχτες ή άλλως οι επαναστατικές elite, με τον μονολιθικό τους ψυχισμό και τη μεθυστική εικόνα του τυχοδιώκτη και του επαναστάτη, οδηγούνται κυρίως από αρνητικά πάθη και δικτατορικές μεθόδους, ικανές να εκκολάψουν το αβγό του φιδιού, κόκκινο ή μαύρο. Ομως αλίμονο αν ο θρίαμβος της επανάστασης δεν είναι ο σεβασμός και η αξιοπρέπεια του ανθρώπου, τότε η Αριστερά που γοητεύεται από τον μιλιταρισμό και τις στρατιωτικές μπότες, θα αντικρίσει στον καθρέφτη τής Ιστορίας μια βαθιά υποκριτική και αυταρχική σχέση με την πανίσχυρη εξουσία, που ξεκινάει από τον Σεργκέι και καταλήγει στον Τζουγκασβίλι…».