Το Σάββατο 18.7.2009, σε προγραμματισμένη μουσική εκδήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο αίθριο της Νομικής Σχολής εισέβαλαν εξουσιομανή στοιχεία, με πρόθεση να επιβάλουν τον ιδιότυπο χουλιγκανικό φασισμό τους. Ένα φασισμό με πολιτικό προσωπείο, από το οποίο έχει αφαιρεθεί χειρουργικά κάθε ίνα ανθρωπισμού. Οι περιθωριοποιημένοι “κολασμένοι” συνεχίζουν την αφαίμαξη μιας κοινωνίας που έχει ήδη πληρώσει με πολύ αίμα τα εμφυλιακά σύνδρομα και τον απολιτικό φανατισμό της. Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε από τον Παναγιώτη Παπαδόπουλο (Κάιν) λίγες μέρες μετά την επίθεση και μας βρίσκει απόλυτα σύμφωνους:

συντροφικά στα αδέλφια και τους συντρόφους/ισσες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και όλης της Αριστεράς
πάντα εχθρικά σε κάθε είδους φασιστοειδή και τραμπούκους

Η στάση απέναντι στη βία, ιδιαίτερα σε αυτή που έχει το πλέον αποκρουστικό, απάνθρωπο και κτηνώδες πρόσωπο, δεν πρέπει να είναι από τους αναρχικούς ποτέ επιλεκτική. Είναι πέρα για πέρα λανθασμένη στάση και οδηγεί σε αδιέξοδα και ανεπανόρθωτες βλάβες για το ίδιο το κίνημα, για την ίδια την κοινωνία.

ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΟΥ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ Ή ΑΤΟΜΟΥ ΠΟΥ ΒΙΩΝΕΙ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΒΙΑΣ

Στο παιδί τα “όρια” μπαίνουν από την αρχή τής εξέλιξής του. Μετά είναι αργά, και όλοι οι δρόμοι (εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις) οδηγούν στον κωλοπαιδισμό, στον ατομικισμό και στον μηδενισμό.
Κάπως έτσι συνέβη και στον αναρχικό χώρο στην Ελλάδα, που αρνείται να θάψει το κουφάρι της εφηβείας, που φοβάται να μετρηθεί και να νικήσει την μετριότητά του και τη χαμηλή έως ανύπαρκτη παρουσία και ποιότητα της παρέμβασής του στα κοινωνικά ζητήματα, να περάσει από την εποχή της ήττας στην εποχή της θετικής προσπάθειας, προσέγγισης και πάλης, και γιατί όχι στην εποχή της νίκης που φέρνει η αυτοκριτική, ο σεβασμός στην άλλη άποψη, και όχι η αδιαλλαξία, ο εγωκεντρισμός και ο αυτισμός.
Για όλα αυτά έχω ξαναμιλήσει στο παρελθόν, και δεν θα αρνηθώ και το δικό μου ποσοστό ευθύνης (για όσο τουλάχιστον μου αναλογεί) για τη διαμόρφωση ενός αρνητικού αντιαναρχικού “ρεύματος” και “τάσης” από αντιδραστικά και φασιστικά φαινόμενα που ναρκοθετούν το γεφύρωμα και την ένωση τού αναρχισμού με την κοινωνία!
Η ανοργανωσιά, το αντικοινωνικό συναίσθημα που φθάνει πολλές φορές στα επίπεδα του μίσους για “νοικοκυραίους”, “κατοίκους” και εξουσιαστές. Ταυτόχρονα, η απουσία της συζήτησης και του δημοκρατικού εσωτερικού διαλόγου για τις μορφές και τα αποτελέσματα της “συγκρουσιακής αντιβίας”, τα μετέωρα βήματα στο αφηρημένο και στον εκτός ελέγχου θυμό για “εσωτερική κατανάλωση” και για την προσωπική μας εκτόνωση, η καταστροφή για την καταστροφή και η “εξέγερση” για το πλιάτσικο και αντίστροφα, “προσέλκυσε” χουλιγκάνους, κοινούς αληταράδες, τραμπούκους και φασιστοειδή, που “μετακομίσανε” και βρήκανε “άσυλο” στον αναρχικό χώρο, ο οποίος, λόγω των σεχταριστικών και σκόρπιων συνθηκών που έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια εντός της σύνθεσής του, αποτέλεσε το γόνιμο έδαφος στη “στράτευση” ατόμων ή ομάδων στον μιλιταρισμό και στον “πολιτικό” χουλιγκανισμό με καθαρά νεοφασιστικά πρότυπα και στοχεύσεις!
Όσο αφήνεσαι συνολικά σαν πολιτικός χώρος στο στρόβιλο του αυτοσκοπού και των διάφορων ιδεοληψιών, μυθοπλασιών και φετιχισμών, δεν μπορείς με τον καιρό να ξεχωρίσεις φίλους, συντρόφους και εχθρούς!
Όλα μπαίνουν στην πεπατημένη του “τσουβαλιάσματος” και της γενίκευσης, ακούς τη “δική σου φωνή”, κλειδώνεις τον μικρόκοσμό σου από τις άλλες και η “λύση” πού δίνεις σε διαφωνίες και προβλήματα που φυσιολογικά προκύπτουν (γιατί στην ουσία θέλεις, όπως το κράτος, να επιβάλλεις “όπως και να έχει” την ομοιομορφία) είναι οι ξυλοδαρμοί, τα σιδερικά,οι μαφιόζικες και συμμορίτικες τακτικές!
Αυτές οι “αντιλήψεις” δεν κτίσανε από τη μια στιγμή στην άλλη την επεισοδιακή νύχτα της 18ης Ιούλη 2009 και τα γεγονότα ντροπής γύρω από τη Νομική Σχολή κατά τη διάρκεια εκδήλωσης των συντρόφων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Έχουν συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν και θα γίνουν περισσότερες στο μέλλον αν εντός του αναρχικού χώρου δεν συμβούν ανατροπές, αν δεν αλλάξουν όλα, όλα που όλοι και όλες από τον συντροφικό χώρο ξέρουν!
Δεν ισχυρίζομαι πως η κρίση ταυτότητας και επιλογών αφορά μόνο τον αναρχικό/αντιεξουσιαστικό χώρο στην Ελλάδα.
Αφορά όλη την Αριστερά, τις οργανώσεις της, θεσμικές ή μη, όλες τις δυνάμεις που “κοιτάζουν” προς τη μεριά ενός Κόσμου χωρίς το κτήνος της βαρβαρότητας από άνθρωπο σε άνθρωπο!
Δεν φθάνει, όμως, μόνο να “κοιτάζεις” προς τα εκεί…
Όταν ο πολιτικός διάλογος ή αντίλογος και η ελευθεριακή σχέση και εμπιστοσύνη ισοπεδώνονται, όταν απαξιώνονται οι υπόλοιπες γνώμες και απόψεις συντρόφων, “πάρτι” κάνει η ανελευθερία, η βιαιομανία, τα τάγματα εφόδου, οι ιεροεξεταστές και οι δικαστές της “απόλυτης αλήθειας”, οι “πολέμαρχοι” υπερασπιστές της “επαναστατικής καθαρότητας”, οι μπάτσοι με ή χωρίς “στολή”, οι μπάτσοι της πλατείας, της γειτονιάς, των δρόμων!
Απογειώνεται το θέαμα, το lifestyle και το politically correct, αδειάζει η ζωή από οξυγόνο και πεθαίνει στους πολιτικούς χώρους, στα κινήματα, στην ίδια την κοινωνία!
Προσωπικά δεν συμφωνώ με εκδηλώσεις του όποιου πολιτικού χώρου μέσα στα πανεπιστήμια και στα δημόσια ιδρύματα, για οικονομικούς λόγους!
Μου θυμίζει ό,τι συμβαίνει στο “ναό” της θρησκείας, την εμπορευματοποίηση και την καπηλεία ενός πνευματικού χώρου για “ίδιον όφελος”!
Αυτό όμως που σιχαίνομαι και θα ήθελα (μάταια, ίσως;) να σταματήσει να περιφέρει την άθλια “ύπαρξή” του από κάθε σπιθαμή γης, είναι η με το “έτσι θέλω” βίαιη μακάβρια εισβολή των ακάλεστων “νεκρών” στη γιορτή των Ζωντανών!
Περισσότερο όμως τρομάζω από την ανοχή και τη σιωπή όλων εκείνων που συντηρούν μια είσοδο ανοιχτή σε μολυσματικούς ιούς και φορείς “συλλογικής ευθύνης”, σε τσογλανοπαρέες και ανεγκέφαλους, λούμπεν και ποινικούς που αμαυρώνουν ανεπανόρθωτα πολιτικούς και κοινωνικούς χώρους!
Η στάση σε παρακρατικές (και όχι μόνο) μορφές βίας δεν μπορεί να είναι ποτέ επιλεκτική, αλλιώς οι πολιτικοί χώροι και τα κινήματα που αγωνίζονται και προετοιμάζονται για “έναν άλλο κόσμο εφικτό” χάνουν το στίγμα, την ηθική και τις αξίες, τα χαρακτηριστικά εκείνα που τους ξεχωρίζουν και τους διαφοροποιούν από τους δήμιους της βαρβαρότητας, τους συνεχιστές και διαχειριστές της καθημερινής μιζέριας και αλλοτρίωσης!
Αν δεν κρατήσουμε με κάθε μέσο αυτό το στίγμα, τότε αναπόφευκτα θα γίνουμε θεατές του τέλους των κοινωνικών κινημάτων στα χέρια ατόμων και ομάδων που εκτρέπουν (συνειδητά ή ασυνείδητα) την πορεία για την έξοδο από τον φασισμό, στον ίδιο τον φασισμό.
Στην κατεύθυνση της πορείας όχι για αυτά που κίνησε να κατακτήσει πεινασμένη, διψασμένη και κουρελιασμένη, αλλά αντίθετα στην αφομοίωσή της αδικαίωτη, ματαιωμένη και χωρίς άλλες δυνάμεις από τον ίδιο τον φασισμό που μέσα και έξω από εμάς αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων πώς, παρά τις πέτρες, τη φωτιά και τις αναρίθμητες καταγγελίες και σφαίρες εναντίον του, παραμένει ανίκητος και αθάνατος!
Αξίζει όμως σύντροφοι/ισσες τόσο αίμα αιώνων, τόση κούραση και αγωνία μετά από χιλιόμετρα διαδρομής, προσφυγιάς και προσφοράς για τη ζωή και τον άνθρωπο, για να χαθούμε οριστικά στην απομόνωση και στο περιθώριο, στην τέφρα της ιστορίας;

Συντροφικά και με εκτίμηση
21/7/09, Πάτρα
Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάιν)
μεμονωμένο άτομο από το αναρχικό/ελευθεριακό κίνημα
επικοινωνία: erozer2000 (at) yahoo.gr