Η παρακάτω κριτική δημοσιεύτηκε στο 15ο τεύχος του περιοδικού Παιδεία μάχης, τον Σεπτέμβριο του 2009.

Πότε οι Γκοντζίλες εξανθρωπίζονται;

Σκεπτόμενοι το μεταμοντερνιστικό κίνημα στη λογοτεχνία θα ήταν σφάλμα να μην αναφέρουμε τον αρχιτέκτονα του αποδομητικού μεταμοντερνισμού στη Ελλάδα, τον Θανάση Τριαρίδη. Ο Τριαρίδης εγκαθιστά στην Ελληνική λογοτεχνία την ιδέα της Αναθεωρητικής Αποδόμησης. Εξετάζοντας την λογοτεχνία ιστορικά, την ιστορία λογοτεχνικά και την Ιδεολογία επικριτικά, καλεί τον εαυτό του σαν συγγραφέα να από-δομήσει, να γκρεμίσει και να χτίσει διαφορετικά, από μια άλλη οπτική γωνία, πρόσωπα και καταστάσεις καθιερωμένα στη συνείδησή μας. Από πρόσωπα του λογοτεχνικού χώρου, τον Δάντε, τον Μποκάκιο, την αγαπημένη Βεατρίκη, σε πρόσωπα του φιλοσοφικού χώρου, όπως ο Νίτσε με το Ich Bebe του, στην λογοτεχνία και την ιστορία, ο Τριαρίδης χτυπά κάθε μορφή ιδεολογίας που δεσμεύει τον άνθρωπο, τον καταντά δούλο και υποχείριο. Σκοπός του είναι η μεταφορά της δικής του υποκειμενική αλήθειας, με άλφα μικρό, που θεωρεί ότι θα οδηγήσει σε μια άλλη μορφή ελευθερίας. Και αυτό θα επιτευχθεί μόνο αν ο άνθρωπος γίνει Άνθρωπος, καταφέρει δηλαδή το ημιτελές έργο της Αναγέννησης, την δημιουργία ενός Homo Humanitatis. Αναγνώσματα ευκολοδιάβαστα τα βιβλία του, θα ήταν ενδιαφέρον να διαβάσετε το Ich Bebe, το Κόψε-Κόψε και φυσικά τη Βίβλο του, τα Μελένια Λεμόνια.