Εγώ είμαι ο Σπάρτακος

Το παρόν κείμενο δεν απευθύνεται σε Αρειανούς. Ασχέτως οπαδικών προτιμήσεων ενός εκάστου εξ αυτών.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

«Τους λένε Σκοπιανούς, τους λένε Αλβανούς, τα ρούχα μου θα ράψω με δέρματ’ απ’ αυτούς». Σου αρέσει το συνθηματάκι που γκάριζαν τα καϊνάρια μας στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου; (Και δεν εννοώ αν το κρίνεις εύηχο ή μετρικά σωστό, ε; Να ξηγιόμαστε). Αν απαντήσεις «ναι», τότε ΕΣΥ, μόρτη, τοποθέτησες τη βόμβα που ρήμαξε το ωραίο ανθρώπινο κορμί του Αφγανού αδερφού μου: του Αφγανού παιδιού μου. Και έραψες τα ρούχα σου με δέρμα απ’ αυτό.

Λοιπόν, και για να ξέρεις, ήταν ένα πολύ ωραίο δέρμα το συγκεκριμένο. Πρώτης ποιότητος. Με γεια σου με χαρά  σου. Τώρα έχεις πάνω σου (επιτέλους) κάτι που ν’ αξίζει. Γιατί μέχρι τώρα, στη μίζερη χαμωζωή σου, σ’ αυτό το σαπρό τίποτα που νόμιζες ζωή, δεν είχες άλλο τι της προκοπής. Τίποτα. Ούτε μπορούσες να αποκτήσεις διαφορετικά. Αλλά με τη βόμβα σου τα κατάφερες. (Μ’ όλες σου τις βόμβες τα καταφέρνεις). Διαμέλισες ένα ωραίο σώμα, ένα ωραίο τρεμάμενο σώμα, του πήρες το δέρμα, κι έγινες κι εσύ μέλος (έστω: μασκαρεμένο) της κοινότητας των ανθρώπων. Άντε, κι εις ανώτερα. (Όχι τα ρούχα σου, ρε καημενάκο, την άλλη φορά: το πρόσωπό σου: το πρόσωπό σου κοίτα να ντύσεις με δέρμα, όπως ο Λέδερφεϊς – το πρόσωπό σου ντύσε. Κόλλα τους μακελεμένους ιστούς στο άσχημο πρόσωπό σου. Για να ομορφύνεις).

Και το άλλο, παιδί μου; Ε, μασκαρεμένε άνθρωπε; Ε, Λέδερφεϊς; Το άλλο σε άρεσε; Το «Έλληνας γεννιέσαι, δε γίνεσαι», λέω. Το γουστάρεις; Το νιώθεις; Το δέχεσαι;

Ναι, ε; Ωραία. Εγώ πάλι γουστάρω τέρμα ένα κατιτίς άλλο. Το «Τρόμπας δε γεννιέσαι, γίνεσαι». Όπως και το «Έλληνας γεννήθηκες, αλλά δε στάθηκες άξιος αυτής της τιμής: κατήντησες γουρούνι με σάπια κοιλιά». Ναι, αυτό μετρικά πάσχει. Δεν έχει καν καμιά ομοιοκαταληξία της προκοπής.

Αλλά ποιος χέζει τα μέτρα και τις ρίμες, βλακάκο, όταν ζουν ανάμεσά μας τα Ορκ τής Μέσης Γης και σπέρνουν βόμβες;

Ποιος νοιάζεται για φιλολογίες όταν ο μόνος υπερβλάξ θεός που διαφεντεύει την πλάση κηρύττει τη βία με κάθε σαλιασμένη αποστροφή του λόγου του;

Όχι εγώ πάντως. Εγώ τάσσομαι με τον άνθρωπο. Θα ζήσω και θα πεθάνω παρά τω πλευρώ του ανθρώπου. Δηλωμένος εχθρός της σκουληκίσιας σου βίας.

Εγώ ο Δείμος, εγώ ο Κυριάκος Αθανασιάδης του Χρήστου και της Ευγενούλας: θα ’μαι μια ζωή με τον Άνθρωπο. Θα ’μια μέχρι να κλείσω τα μάτια Τούρκος (και περήφανος που είμαι Τούρκος), Αλβανός (και περήφανος που είμαι Αλβανός), Μακεδόνας (και περήφανος που είμαι Μακεδόνας), Βούλγαρος (και περήφανος που είμαι Βούλγαρος). Θα ’μαι Γερμανός, Αμερικάνος, Ιβοριανός και Ζαϊρινός (και περήφανος).

Εγώ θα ’μαι Τσιγγάνος.

Εγώ θα ’μαι Αφγανός δεκαπέντε χρονώ.

Και θα σε νικήσω στο χαλαρό. Με την περηφάνια μου και με την τιμή μου. Με την αξιοπρέπειά μου και με το κιμπαριλίκι μου. Με παντελόνι. Κι όχι με κομπινεζόνι.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Θεωρώ αφόρητα ρατσιστική (όχι επειδή έτσι, αλλά επειδή ΕΙΝΑΙ) την ύπουλη ισοκράτεια ρήση που μας πιπιλάνε τα μυαλά από τα μικράτα μας: «Έλληνες είναι οι της ημετέρας παιδείας μετέχοντες». Και είναι αφόρητα ρατσιστική γιατί απλούστατα (α΄) θεωρεί αυτόχρημα την ελληνικότητα κατιτί αλλούτερο και ανώτερο (μη σκίσετε κάνα καλσόν προσέχτε) και (β΄) λησμονεί ότι «Τούρκοι είναι οι της τουρκικής παιδείας μετέχοντες», «Κογκολέζοι είναι οι της κογκολεζικής παιδείας μετέχοντες», «Ρώσοι της ρωσικής», «Χιλιανοί της χιλιανής», «Σενεγαλέζοι της σενεγαλικής» κ.ο.κ. Όλες οι αδερφίστικες ταυτολογίες είναι αφόρητα ρατσιστικές, και ως εκ τούτου βλαπτικές, βλακώδεις και επικίνδυνες. Και, ξαναλέω: ύπουλες. (Κομπινεζονάτες, κι όχι παντελονάτες).

Επίσης: βδελύσσομαι και εξανίσταμαι με την αφέλεια, τη διανοητική μαλάκυνση και την πολιτιστική οστεοπόρωση των πολλών ηλιθίων γύρω μου. Βδελύσσομαι και εξανίσταμαι με την αμορφωσιά, τα άδεια κρανία, την πνευματική ένδεια, τα σκατά που έχουν στο κεφάλι όλα τα Ορκ που μας συνοδεύουν και μας περιστοιχίζουν.

Αυτά τα αντιαρειανά (ναι), αντιπαοκτσήδικα (ναι, ρε) αντιανθρώπινα (ΝΑΙ), ανθελληνικά (ναι και πάλι ΝΑΙ) γουόναμπι ανθρωποειδή.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Και τα βρίσκεις παντού μπροστά σου. Παντού είναι. Σκουλήκια που σούρνονται ανάμεσά μας. Σπέρνουν βόμβες, τσακίζουν δέκα προς έναν ανθρώπινα σώματα, φοράνε κράνη και μπερδεύονται μέσα σε αγνούς οπαδούς, πετάνε μολότοφ σε αυτοκίνητα εν κινήσει, χτυπούν γυναικόπαιδα και δεκαπεντάχρονους αθλητές σε τουρνουά παίδων. Και χίλια δυο άλλα.

…Μπα, αδέρφια, μην πάει ο νους σας πως αναφέρομαι στους οπαδούς του συμπολίτη. Καμία (μα ΚΑΜΙΑ) σχέση δεν έχουν μαζί τους οι γνωστοί «άγνωστοι» με τη φιλοξενούμενη ομάδα. Κι ας φοράν τα χρώματά της (τα οποία ντροπιάζουν και εξεφτελίζουν). Οι σπείρες αυτές ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ κομμάτι της ομάδας που, για πλείστους όσους ιστορικούς λόγους, απεχθάνομαι. Άμα ήταν, τα πράγματα θα ήταν απλά.

Αλλά τα πράγματα ΔΕΝ είναι απλά. Στις τάξεις του αιωνίου μας αντιπάλου παρεισέφρησαν (και δε θα εξετάσω εδώ τους λόγους) στοιχεία που πολεμούν τον (ποδοσφαιρικό, οπαδικό και ΚΑΘΕ ΑΛΛΟΝ) πολιτισμό, και που καιρός είναι να τα πάρει ο συμπολίτης και να τα πετάξει από πάνω του. Δεν περιποιούν τιμή στην ιστορία του. Και ποτίζουν τη μεταλλαγμένη τσουκνίδα που θα ’ρθει και θα μας πνίξει.

Εσείς, αδέρφια: γρηγορείτε. Και φωνάζετε, με συγκίνηση και με χαρά: «ΑΡΗΣ».

Δημοσιεύτηκε στις 31.03.2010 στην εφημερίδα “Αθλητικά Νέα”.