Κείμενα ελεύθερα για όλους. Οι διαδικτυακοί συγγραφείς Λιθοξόου, Τριαρίδης, Σωτηρέλλος

Τρεις αξιόλογοι συγγραφείς, ο Δημήτρης Λιθοξόου (Αθηναίος, γεν. 1954, ζει στην Κορινθία), ο Θανάσης Τριαρίδης (γεν. 1970, Σαλονικός που ζει στην πόλη του) και ο Γιώργος Σωτηρέλλος (γεν. 1960, Αθηναίος που ζει στην πόλη του) διαθέτουν ελεύθερα τα κείμενά τους στο διαδίκτυο· αποκλειστικά ο Λιθοξόου, παράλληλα με την έντυπη μορφή ορισμένων ο Τριαρίδης, το τρίτο μέρος μιας τριλογίας ο Σωτηρέλος. Όπως γράφει η ιστοσελίδα του Σαλονικιού (αλλά ισχύει και για τους τρεις): «Τα κείμενα είναι ελεύθερα από κάθε πνευματικό δικαίωμα και μπορούν να αναπαραχθούν εν όλω ή εν μέρει χωρίς την άδεια του συγγραφέα».

Ο Τριαρίδης γράφει λογοτεχνία, δοκίμια και άρθρα επικαιρότητας. Ανοίγοντας την ιστοσελίδα του www.triaridis.gr διαβάζουμε: «Έχει γράψει πολλά κείμενα ενάντια στα έθνη, τις θρησκείες, τους ολοκληρωτισμούς, τους κοσμοδιορθωτισμούς και τον ανθρωποδιορθωτισμό, το ρατσισμό και κάθε μορφή ατομικής και συλλογικής βίας». Ο Τριαρίδης, επίγονος κατά τη γνώμη μου του Εμπειρίκου (υπερρεαλιστικό στοιχείο) και του Πετρόπουλου, αναπτύσσει έναν ιδιότυπο, συγκινητικό και ενεργητικό σύγχρονο ανθρωπισμό, πλευρές του οποίου αναδεικνύει διδάσκοντας σε σεμινάρια που οργανώνει. Ο συγγραφέας νιώθει ξεχωριστό αποτροπιασμό απέναντι στη βία, τονίζει την αβεβαιότητα του «τρεμάμενου σώματος», τον απελευθερωτικό ρόλο της σεξουαλικής πράξης και το δικαίωμα στη διαφωνία (φιλοξενεί ο ίδιος ηλεκτρονικά πολλές απόψεις με τις οποίες διαφωνεί, ακόμα και υβριστών του). Σταχυολογώ τίτλους: «Υπάρχουν στήθη που μοιάζουν με ελπίδες», «Τα μελένια λεμόνια», «Ειδύλλια ή τα χύσια του μεσημεριού», «Υπέρ πορνογραφίας», «Σημειώσεις για το τρεμάμενο σώμα», «Το κόψε – κόψε ή όταν οι γκοτζίλες εξανθρωπίζονται. Ύμνος στην ατέλειωτη μεγάλη σφαγή» (το κατά τη γνώμη μου κορυφαίο βιβλίο του, γερή σφαλιάρα στον ελληνομανή εθνικισμό).

[...]

Και οι δυο αυτοί συγγραφείς χαρακτηρίζονται από μια προσωπική ματιά στα δημόσια πράγματα, δεν ικανοποιούνται με έτοιμες προκάτ ιδέες και έχουν μια –κατά τη γνώμη μου– αναρχοφιλελεύθερη κατεύθυνση στη σκέψη τους. Αμφότεροι είναι άθεοι και αεθνείς ελληνόγλωσσοι, άκρως ανατρεπτικοί ως πος τα καθιερωμένα. Το αποτέλεσμα είναι ότι έχουν επισύρει τη μήνη ακροδεξιών, κομμουνιστών, ορθοδόξων, πατριωτών και άλλων ακραιφνών εθνικών δυνάμεων, έχοντας επανειλημμένα αποκληθεί πράκτορες, προδότες, μειοδότες και τα συναφή.

[...]

Η τριάδα των συγγραφέων στο σύνολό της επιβεβαιώνει ότι η απελευθέρωση από τα δόγματα, ο πειραματισμός σε νέες μορφές, το ψάξιμο σε ξεχασμένα αρχεία και η αμφισβήτηση γεννάνε σημαντικά πνευματικά έργα και αυξάνουν την κριτική ικανότητα όχι μόνο των δημιουργών, αλλά και του κοινού που έρχεται σ’ επαφή μαζί τους. Γιατί, όπως έλεγε ο Μαρξ, «η τέχνη δεν δημιουργεί μόνο ένα αντικείμενο για το υποκείμενο, αλλά κι ένα υποκείμενο για το αντικείμενο».