Με αφορμή τη μαφιόζικη εκτέλεση του δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια

Η απόφαση του “ποιος θα ζήσει και ποιος όχι”, η καθιέρωση της εξουσίας του θανάτου σε μια κοινωνία ήδη φοβισμένη και ακρωτηριασμένη από τις αποφάσεις και τις ενέδρες ενός απάνθρωπου πολιτικού συστήματος, διευκολύνουν το δρόμο της απόλυτης βίας, τo ρίζωμα ενός ισχυρότερου νεοφασισμού, της προσφυγής στο μιλιταρισμό “για κάθε πρόβλημα ή διαφωνία”

Κανένας θάνατος δεν είναι δίκαιος  και τίποτα δεν μπορεί να νομιμοποιήσει τη Βαρβαρότητα και τη Βία που κρατά μέσα στα χέρια της τα εξουσιαστικά την απόφαση της «αυτόκλητης δικαιοσύνης» της αν ο άλλος θα ζήσει ή όχι…

Αν δεν είναι αυτό τελικά ο Φασισμός και η αναπαραγωγή της κυριαρχίας του Τρόμου και του Φόβου των λίγων επάνω στους πολλούς… τότε ποιος είναι;

Μπορεί σε αρκετά να διαφώνησα, μα ποτέ δεν σκότωσα…

Και λόγο έχουμε και άποψη, μα πάνω απ’ όλα σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή…

Επειδή αυτοί που μένουν πίσω έχουν το πρόβλημα, τι να βρω να πω στη σύντροφό του που, έχοντας ήδη ένα παιδί, είναι έγκυος στο δεύτερο;

Καλό ταξίδι, Σωκράτη Γκιόλια

ένας αναρχικός

Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάιν)

erozer2000@yahoo.gr

Δευτέρα 19.07.2010