Μύθοι και υπερβολές: πλένονται με σαπούνι που έγινε από τον αδερφό τους

Τις προάλλες αναδημοσιεύσαμε το ρεπορτάζ της εφημερίδας ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ για την επιστροφή των τεσσάρων Θεσσαλονικιών Εβραίων (Μεναχέμ Κοέν, Ιωσήφ Ταραμπουλούς, Ισαάκ Κανέτι, Μωρίς Σουλεμά). Μία μέρα αργότερα (7 Απριλίου του 1945), ο ίδιος δημοσιογράφος επανέρχεται με μια αποκλειστική συνέντευξη με τον έναν από τους τέσσερις, τον Ισαάκ Κανέτι (τον αναφέρει μόνο με τον αριθμό του, 122067) — μια συνέντευξη που δεν ξεφεύγει από το δημοσιογραφικό μοτίβο της εποχής: 1. Δραματοποιημένη αφήγηση που θολώνει την πραγματικότητα Ο αναγνώστης δεν μπορεί να διακρίνει πού τελειώνει η φωνή του Κανέτι και πού αρχίζουν οι ερμηνείες του δημοσιογράφου. Η αφηγηματική τεχνική δημιουργεί την ψευδαίσθηση αντικειμενικότητας, ενώ παράλληλα επιτρέπει στο συντάκτη να εισαγάγει δικές του εκτιμήσεις και προκαταλήψεις. 2. Ακραίος αντιγερμανισμός και συλλογική ευθύνη Το σύνολο του γερμανικού λαού –άντρες, γυναίκες, παιδιά– ταυτίζεται με τους ναζιστές εγκληματίες. Όλοι παρουσιάζονται σαν ενεργοί βασανιστές που πρέπει να αφανιστούν από προσώπου γης. 3. Ψευδείς ισχυρισμοί που υπονομεύουν την αξιοπιστία της μαρτυρίας