Το εμπόριο της στάχτης των καμένων νεκρών — Για τη γονιμοποίηση των αγρών — Πώς θανατώνονταν οι ανάπηροι, ανίκανοι για εργασία — 200 γραμμάρια αίμα κάθε 15 μέρες.

Τους ανθρώπους αυτούς εξανάγκαζαν σε υποχρεωτική εργασία για τη συντήρησή τους, έως ότου πεθάνουν. Δηλαδή έδιναν στους αιχμαλώτους ό,τι ήταν απαραίτητο για να υπάρξουν επί ένα ορισμένο χρονικό διάστημα μόνο, συμπληρώνοντάς το με τα βιολογικά αποθέματα του κρατουμένου. Αυτά τα βιολογικά αποθέματα εκμεταλλεύονταν οι Γερμανοί προς όφελος της χιτλερικής βιομηχανίας. Στο Μπούχενβαλντ, οι κρατούμενοι εργάζονταν σε ειδικώς ανεγερθέντα εργοστάσια, που ήταν ιδιοκτησίες χιτλερικών προσωπικοτήτων. Μερικά από αυτά ήταν το «Εργοστάσιο Φριτς Ζάουκελ» (Σ.Σ. Το όνομα Φριτς Ζάουκελ βρίσκεται στον πρώτο κατάλογο των εγκληματιών πολέμου που θα δικαστούν τον Νοέμβριο στη Νυρεμβέργη), το «Βέρνινγκ», το «Γιούνκερς», το «Μπράμπαγκ», το «Τσάις», το «Χάζαγκ». Το Μπούχενβαλντ συντηρούσε περισσότερα από τριάντα βιομηχανικά «Κομάντος» (όπως ονομάζονταν τα εργοστάσια αυτά της υποχρεωτικής εργασίας), τα περισσότερα από τα οποία βρίσκονταν σε απόσταση μεγαλύτερη των εκατό χιλιομέτρων από το στρατόπεδο.